Alternate Text
۱۳۹۹/۰۸/۲۸    ۱۰:۲۶ کد خبر:990828079013
ناوگان ملی نماد تمدن دریایی است
فرمانده نیروی دریایی ارتش جمهوری‌اسلامی‌ایران؛

ناوگان ملی نماد تمدن دریایی است

استقرار مردم در مناطق جنوبی کشور به‌ویژه سواحلمکران از دغدغه‌های اصلی فرمانده نیروی دریایی ارتش جمهوری‌اسلامی‌ایران به‌شمار می‌رود که در مصاحبه با پیام‌دریا بخش اعظمی از محورهای گفت‌وگو مربوط به همین موضوع بود.

علاوه بر آن توسعۀ دریامحور، حضور ناوگروه نظامی در آب‌های بین‌المللی، اقتدار دریایی و آموزش نیروی انسانی در دوران کرونا نیز تأکید کرد. امیر دریادار حسین خانزادی فرمانده نیروی دریایی ارتش جمهوری‌اسلامی‌ایران در نشستی با پیام‌دریا به تشریح فعالیت‌های این نیرو پرداخته و از کشتیرانی جمهوری‌اسلامی‌ایران به عنوان نماد تمدن دریایی یاد کرد.

متن گفت‌وگو از نظرتان می‌گذرد.



پیام دریا: نیروی دریایی جمهوری‌اسلامی‌ایران چه برنامه‌هایی برای توسعۀ مناطق ساحلی به خصوص منطقۀ مکران دارد؟

سواحل به‌خودی‌خود نمی‌توانند کانون شکل‌گیری تمدن‌ها باشند، از قدیم هم در کتاب‌ها آمده است. معمولاً در کنار آب‌های شیرین مانند رودخانه‌ها و جاهایی که امکان دام‌پروری باشد، تمدن‌ها شکل می‌گیرند، مصادیق زیادی هم در دنیا دارد. ولی زمانی که از استقرار مردم در سواحل صحبت می‌کنیم باید این نکته را در نظر گرفت که جمعیت بدون مدنیت نمی‌تواند در کنار ساحل مستقر شود. وقتی به تاریخ دریانوردی دنیا رجوع می‌کنیم مشاهده می‌کنیم ساحل محل استقرار تمدن‌های دریایی است.

همان تمدنی که دریا مهم‌ترین درگاه ارتباطی مردم با جهان بیرون است. کسی که می‌خواهد در کنار دریا مستقر شود، تمام روابط خود را باید با دریا برقرار کند. در واقع وقتی یک دریانورد از بیرون وارد این شهر می‌شود باید تمام نیازهای خود را تأمین کند. به عنوان مثال امروز وقتی یک دریانورد وارد ساحل می‌شود. به یک‌سری امکانات بانکی و تسهیلات خرید نیاز دارد یا احیاناً ارز خود را دریافت یا تبدیل کند. پس باید دید آیا این کار امکان‌پذیر است یا خیر؟ حتی هتل‌های مخصوص و امکانات اسکان نیز جزو نیازهای او به ‌شمار می‌رود. بنابراین باید تمدن دریایی وجود داشته باشد. شهرهای بزرگ ساحلی مهم‌ترین تمدن‌های دریایی محسوب می‌شوند. هر جا که نگاه کنید شهر بزرگی در کنار ساحل وجود داشته باشد یعنی مردم آنجا دریانورد هستند.

این‌ها برای تعامل با دریا چرخه‌های قابلیت‌سازی را شکل می‌دهند، مثلاً چرخۀ اقتصادی تمام ملزومات اقتصادی خود را برای عملیات با دریا، ساماندهی می‌کند. در چرخه‌های فرهنگی آموزش‌ها و موضوعات فرهنگی بر مبنای دریاست. آموزش دریانوردی، کشتی‌سازی، آموزش و قانون، لازم و ملزوم یکدیگر می‌شوند. اگر به این دو مورد اهمیت داده شود آن‌وقت برای انجام فعالیت‌های دریایی رفتار خروجی همانی است که انتظار می‌رود.

چرخۀ سیاسی نیز در همین فضا قرار می‌گیرد. تمام فعالیت‌های سیاسی با رویکرد تعامل با دنیا از طریق دریاست. یکی از پایه‌های اقتصادی، اقتصاد دریایی است که اقتصاد آبی در اولویت همۀ امور است.

چرخه‌های دفاعی – امنیتی نیز برای تمام تلاش‌هایی که می‌خواهد در دریا صورت گیرد، تشکیل می‌شود.

پیام دریا: در چنین شرایطی تعامل بین مؤلفه‌های اقتصادی، دفاعی، امنیتی، سیاسی و ... مطرح می‌شود؟

به اعتقاد من، زمانی که صحبت از اقتصاد و رابطۀ آن با امنیت به میان می‌آید، باید گفت اقتصاد بدون امنیت مانند سراب است. از آن‌جایی که ظرفیت‌های حمایتی و امنیتی را ندارد، به‌شدت آسیب‌پذیر است. مقام معظم رهبری می‌فرماید" اگر امنیت نباشد، دستاوردهای بشری یک‌شبه از دست می‌رود" و یا دست‌نیافتنی می‌شود، چراکه بستر امنیت را ایجاد نکرده‌ایم، در مقابل، امنیت بدون اقتصاد موضوعی دست‌نیافتنی است.

این چرخه در تعامل با یکدیگر، قدرت دریایی را ایجاد می‌کنند. بنابراین قدرت دریایی با این رویکرد همانا مردمی هستند که با استفاده از همۀ ظرفیت‌های ملی دریا را به نفع خود، برای فعالیت‌های موردنظر، مورد بهره‌برداری قرار می‌دهند. این موضوع دیگر حکومتی نیست، موضوعی تمدنی و بر پایۀ مردم و اقتصاد آزاد است، این فضا برای تبدیل‌شدن خروجی تمدن دریایی به قدرت دریایی ضروری است.

در واقع ناوگان تجاری را با تمام ابعادش می‌سازد که این ناوگان شامل کشتیرانی تجاری، نفتکش‌ها، کشتیرانی مسافربری، شیلات و ... است.

در کنار آن نیز علوم، زیرساخت‌ها و فنّاوری‌های موردنیاز را ایجاد می‌کند و همچنین ناوگان نظامی را تشکیل می‌دهد که اساس تمام این‌ها به تمدن دریایی و ساحل برمی‌گردد.

پیام دریا: تمدن دریایی به چه الزاماتی نیازمند است؟

کشورهایی که در دنیا به‌عنوان ممالک استراتژیکی بزرگ دریایی مطرح هستند از دیدگاه آقای ماهان، الزاماً کشورهای جزیره‌ای هستند مثل: انگلستان، ژاپن، استرالیا یا کشورهایی که در شمال قارۀ آمریکا قرار دارند.

جزیرۀ جهانی سه قاره آفریقا، اروپا و آسیاست که بیشترین کانون جمعیت و ذخایر جهانی در این سه قاره است این کشورها برای این‌که با این سه جزیره ارتباط برقرار کنند حتماً باید به دریا بیایند. بنابراین یکی از الزامات تمدن دریایی، جزیره‌ای بودن است؛ و آن کشور نیز جزایرمتعدد داشته باشد که به آن خاصیت جزیره‌ای می‌گویند. مثل اندونزی، فیلیپین و ... برای این‌که تمامیت ارضی خود را برقرار کند باید پا به دریا بگذارد که امنیت، اقتصاد و ... را در این جزایر مجزا از هم بتواند برقرار کند.

رویکرد سوم هم خاصیت مدیترانه‌ای است. اروپایی‌ها برای دسترسی به منابع، باید سوار قایق می‌شدند و به آن‌سوی آفریقا می‌رفتند. حال به کشور خودمان نگاه کنیم. آیا جزیره است؟ خیر، آیا خاصیت جزیره‌ای دارد؟ خیر، آیا خاصیت مدیترانه‌ای دارد؟ به شکلی که آن‌سوی این کشور جغرافیایی وجود داشته باشد که یا نیروی انسانی و یا منابع خاصی داشته باشد که بخواهد از آن بهره‌گیری کند؟ و یا اصلاً تعامل اقتصادی با آن داشته باشد؟ تا سال‌های دور چنین چیزی نبود، در حال حاضر هم‌چنین ظرفیت معناداری در آن‌سوی خلیج‌فارس و دریای عمان وجود ندارد.

مهم‌ترین سواحل ما سواحل جنوب کشور و یا همان سواحل‌مکران است که بلا‌واسطه ما را به دریای عمان و اقیانوس هند وصل می‌کنند. آیا در این سواحل تمدن دریایی مستقر شده است؟ امروزه جمعیت آن منطقه خیلی قابل‌ملاحظه نیست و کمتر از یک‌میلیون نفر است.

کانون‌های دریایی در جاسک، رأس‌میدانی، کنارک، چابهار و پسابندر شکل‌گرفته، اما این کانون‌های دریایی الزاماً تمدن‌های دریایی نیستند.

این‌که مقام‌معظم رهبری روی سواحل‌مکران تأکید می‌کنند و به نیروی دریایی می‌گویند "نیروی دریایی جلودار این حرکت است" به این معناست که اگر ظرفیت‌های دریایی نتوانسته تمدن دریایی را شکل دهد نباید صرفاً با استقرار نیروی دریایی در این سواحل کانون‌های تمدنی موجود را به نوعی تقویت کنیم که رویکرد دریایی به‌تدریج شکل‌گرفته و تقویت شود. بلکه جمعیت ساحلی نیز به این سمت مهاجرت کند.



پیام دریا: اکثر کشورهایی که از تمدن دریایی غنی برخودارند، نیروی انسانی ساکن در ساحل داشتند نیروهای متخصصی که اقتصاد آنها از طریق دریا نشأت می‌گیرد. اما در حال حاضر بسیاری از سواحل کشور خالی است و مردم شهرنشین به‌شمار می‌روند تا ساحل‌نشین، چگونه می‌توان این معادله را برهم زد و بر تعداد ساحل‌نشینی افزود؟

در حال حاضر کانون‌های تمدنی که در سواحل جنوبی وجود دارد الزاماً تمدن دریایی نیستند، با تدبیر مقام‌معظم رهبری نیروی، دریایی در شهرهایی مثل جاسک، پسابندر،کنارک و رأس‌میدانی که در حال حاضر پایگاه دریایی است، مستقر می‌شود.

با این نیروی مستقر چندهزار نفر جمعیت همراه خانواده‌ها در آن‌جا سکونت می‌کنند که عمدتاً تحصیل‌کرده هستند و فرزندانشان نیازمند زیرساخت‌های مناسب فرهنگی هستند. برای تحصیلات به زیرساخت‌های فرهنگی نیاز دارند. بنابراین نیروی دریایی با استفاده از ظرفیت‌های حکومتی، زیرساخت‌های فرهنگی را ایجاد می‌کند. مثل آب، برق و ... که با استقرار نیروی دریایی، دولت مکلف می‌شود این زیرساخت‌ها را بیشتر از قبل توسعه دهد.

نیروی دریایی استقراریافته، به توسعۀ راه‌های حمل‌ونقل (ریلی – هوایی- جاده‌ای و ...) کمک می‌کند. بنادر این ظرفیت را پیدا می‌کنند که به‌عنوان نقطۀ مواصلاتی عمل کنند؛ یعنی اگر قصد کردیم از آسیای میانه کالا وارد شود تاکنون مشاهده می‌کنیم که حمل‌ونقل ترکیبی شکل‌گرفته و بخشی از مشکلات حل‌شده است.

یک سری از ظرفیت‌های مدنی به فرهنگ و سلامت متصل است. در حال حاضر بیمارستان‌های نیروی دریایی در مناطق جاسک و کنارک با ظرفیت خیلی بیشتر از نیاز این مناطق در حال احداث است؛ و بیمارستان بندرعباس به زودی به بهره‌برداری می‌رسد. اساساً جاسک یک منطقۀ تازه تأسیس است. بنابراین زمان می‌برد تا به شکل دلخواه برسد.

این‌ها ظرفیت‌های اقتصادی را هم فعال می‌کنند چراکه حجم زیادی از نقدینگی را به‌صورت پیش‌فرض با خود می‌آورند. همۀ افراد ساکن در آ‌ن‌جا حقوق‌بگیر هستند و به مایحتاج نیاز دارند. پس باید از همین مناطق تأمین کنند. در چنین شرایطی مراکز توزیع کالا روزبه‌روز بیشتر می‌شود. نیازهای جمعیتی که علی‌القاعده مهاجرند به ‌ناچار در آن‌جا سکونت طولانی‌مدت خواهند داشت. در واقع شکل بومی پیدا می‌کنند.

این کار نشان‌دهندۀ این موضوع است که اگر افراد دست‌مایه‌های فرهنگی دارند با آن فرهنگ بومی عجین می‌شوند و به‌صورت خودجوش یک فرهنگ متمدن‌تری را با استفاده از همان ظرفیت‌های تمدنی که در منطقه است، شکل می‌دهند.

پیام دریا: توسعۀ جزایری مثل کیش، قشم، چابهار و ... نشان داده که اگر زیرساخت‌های توسعه آماده‌شده مسائل رفاهی و اقتصادی و اجتماعی به نوعی حل شود، مردم ترجیح می‌دهند که ساکن جزایر جنوبی شوند. برای این‌که منطقه‌ای مانند مکران نیز به چنین شرایط ایده‌آلی برسد، چه راهکارهایی وجود دارد؟

این موضوع دو مبحث اساسی دارد، یکی این‌که وقتی توسط نیروی دریایی ظرفیت‌های تمدنی در آن‌جا تقویت می‌شود ضریب امنیت در آن‌جا بالا می‌رود، بستر اساسی کار امنیت است. امنیت که افزایش یافت، بلافاصله فعالیت‌های اقتصادی توسعه می‌یابد. دریانوردی بومی بیشتر ماهی‌گیری است و سایر اشکال دریانوردی را نیز در برمی‌گیرد.

به‌تدریج این صنعت به رشد و بلوغ بیشتری می‌رسد؛ بنابراین نیروی دریایی با خود الزاماتی را به منطقه تحمیل کرد که دستگاه‌های حکومتی باید از آن حمایت کنند.

در حال حاضر در سواحل‌مکران مدارس مختلف از جمله دبیرستان‌های کار و دانش و تربیت ملوان به‌تدریج تأسیس می‌شود.

بنابراین فرهنگ آموزش و امنیت توسعه می‌یابد. اما این کافی نیست چراکه به توسعۀ جمعیت بومی نیاز داریم. بدین ترتیب وجود امنیت و ظرفیت‌های اقتصادی و تمدنی این دلگرمی را ایجاد می‌کند که اگر جمعیتی شکل گرفت، دیگر جابه‌جا نشود و بازهم این مسأله کافی نیست. زیرا هنوز آن تمدنی را که برای مردم دریا و درگاه ارتباطی از طریق دریا نیاز داریم را تشکیل نداده‌ایم و در این ارتباط به اهرم دیگری نیاز داریم زیرا ما هم‌چنان ظرفیت‌های کشور دریایی بودن را با خود نداریم و این‌جا به فشار توسعه نیاز داریم.

فشار توسعۀ ملی به‌ویژه در گام دوم انقلاب که مقام‌معظم رهبری فرمودند باید رویکرد اصلی آن سواحل‌مکران باشد البته بخش‌هایی در آن منطقه در حال‌توسعه است؛ مانند نفت، گردشگری و مناطق آزاد دریایی که همگی در اطراف خود کانون‌های جمعیتی را تشکیل می‌دهند. در حالی که دو الی سه سال پیش جمعیت آن‌جا حدود 400 هزار نفر بود. اما در حال حاضر حدود یک‌ میلیون نفر رسیده و در چند سال آینده در همین کانون جمعیت قابل‌توجهی را مشاهده خواهیم کرد.

پیام دریا: نیروی دریایی جمهوری‌اسلامی‌ایران در این راستا برای بهبود عملکرد وظایف خویش به حمایت چه ارگان‌هایی نیاز دارد؟

دستور از جانب مقام‌معظم رهبری صادر شده است که کارگروه توسعۀ سواحل‌مکران به ریاست معاون اول رئیس‌جمهور تشکیل شود. این اتفاق از سال‌های گذشته افتاده که آخرین جلسۀ آن نیز حدود دو ماه پیش به ریاست آقای دکتر جهانگیری برگزار شد. علاوه بر این، سازمان توسعۀ سواحل‌مکران در بندرعباس تأسیس‌شده هم استاندار سیستان و بلوچستان و هم استاندار هرمزگان در این کارگروه حضور دارند و هردو برای توسعه تکالیفی بر عهده دارند. تمامی وزارت‌خانه‌ها مانند وزارت‌راه، وزارت‌کشور، بخش‌های نظامی، وزارت‌نیرو و... در مجموع همۀ جنبه‌هایی که به توسعه مربوط می‌شود، در مکران وظایفی دارند. ماهم به کمک همۀ آنها نیاز داریم.

خوشبختانه آنها نیز همراهی می‌کنند. امیدوارم مسائل اقتصادی سروسامان یابد و از این رکود خارج شویم. به نظرم یکی از مناطقی که با شتاب تصاعدی رشد کرده و جمعیت زیادی در آن متمرکز خواهد شد، همین سواحل‌مکران است.

پیام دریا: ویروس کرونا موضوع آموزشی را در تمام بخش‌های حمل‌ونقل تحت‌تأثیر قرار داد. گرایش به سمت آموزش از راه دور، چه در دانشگاه‌ها و چه در مدارس بیشتر شده، شما برای این‌که وقفه‌ای در آموزش نیروی انسانی ایجاد نشود چه راهکارهایی را در نظر گرفته‌اید؟

آموزش نیروی دریایی با سایر بخش‌های آموزشی کشور قدری متفاوت است. مراکز آموزش ما شبانه‌روزی است به همین دلیل فراگیران در طول‌ ترم از دانشگاه خارج نمی‌شوند و آنها را به صورت پایش سلامت کنترل می‌کنیم. بعد از هر ترمی که به مرخصی می‌روند، آنها را به مدت دو هفته قرنطینه می‌کنیم پس از پایش و کنترل، کلاس‌ها در حد استاندارد در حال برگزاری است. البته در موج اول شیوع ویروس کرونا، ما هم از این موضوع متأثر شدیم و به ناچار دانشجویان را در خانه نگه داشتیم و از آموزش مجازی استفاده کردیم و این امر باعث شد که قدری از آموزش عقب بمانیم، زیرا آموزش‌های ما اساساً جنبه‌های گروهی و کارهای عملی و میدانی دارد. بلافاصله پس از استقرار دانشجویان در دانشگاه کارها را به‌شدت جلو بردیم و در حال حاضر با برنامه پیش می‌رویم.

پیام دریا: شهریورماه پنجاه و سومین سالگرد کشتیرانی است. با توجه به این‌که ارتباط خوبی هم بین تمام ارگان‌های دریایی وجود دارد. فعالیت‌های شرکت کشتیرانی که ارتباط نزدیکی با ناوگان نظامی دارد، ارزیابی کنید.

کشتیرانی جمهوری‌اسلامی‌ایران یکی از نمادهای تمدن دریایی است، کشوری که تمدن دریایی دارد کشتیرانی هم دارد؛ بنابراین با وجود تحریم‌هایی که از سوی رژیم جنایت‌کار آمریکا به صورت ظالمانه به جمهوری‌اسلامی‌ایران تحمیل می‌شود، مسلماً کسی نمی‌تواند کشوری که از طریق دریا با دنیا در ارتباط است، به طور طولانی‌مدت در تحریم خود نگه دارد. ما یک کشور دریایی هستیم که از طریق دریا با دنیا ارتباط داریم. زنجیره‌های تحریم پاره خواهد شد و قطعاً ما باید خود را برای یک دوران طلایی آماده کنیم برای بهره‌برداری از دریا با رویکرد اقتصاد آبی که حتماً بخش کشتیرانی و نفتکش ما ظرفیت‌های بزرگی برای این کار دارند.

پیام‌دریا: سال‌هاست که مسئولان، شعار توسعۀ دریامحور را می‌دهند، تاکنون اتفاق خاصی در این زمینه نیفتاده است برای این‌که حرکتی در این مسیر صورت گیرد، چه باید کرد؟

توسعه موضوعی چندبُعدی است و اساساً موضوعی تدریجی است و نیاز به بسترهای زیادی دارد. باید برای توسعۀ دریامحور برنامه‌ریزی کرد. در حال حاضر به نظر می‌رسد رویکرد خوبی برای توسعۀ دریامحور وجود دارد و امروزه همۀ نهادها و ارگان‌ها برای توسعۀ بنادر با هم متحد هستند. به اعتقاد من این امر در سال‌های آینده رشد و شتاب زیادی پیدا می‌کند. ضمن این‌که بسترهای زمینی آن هم در حال برقراری است. حمل‌ونقل ریلی، فرودگاه‌ها در این شرایط توسعه می‌یابند.

در جاسک در گذشته یک فرودگاه نظامی داشتیم که اکنون همان فرودگاه به یک فرودگاه دومنظوره تبدیل شده که حداقل هفته‌ای یک‌بار هواپیمای کیش ایر در آن‌جا فرود می‌آید. این اتفاق از 10 سال پیش آرزوی ما بود و به زودی ما در آن‌جا هواپیمای جدید خواهیم برد.

به نظر من، کشور ما در آیندۀ نزدیک در همین گام دوم حتماً رشد و توسعۀ تمدن دریایی را به‌خوبی تجربه خواهد کرد و معتقدم آن‌جایی که مقام‌معظم رهبری در بیانیۀ گام دوم فرمودند:"گام دوم، گام تمدن‌سازی است" یک جنبۀ بسیار مهم آن‌ که حتماً محقق می‌شود، تمدن دریایی است.

پیام دریا: از نظر نیروی دریایی جمهوری‌اسلامی‌ایران اقتدار دریایی چه مفهومی دارد؟

اقتدار دریایی به نوعی در قدرت دریایی معنا پیدا می‌کند. یعنی ملت ایران بتواند دریا را برای فعالیت‌های موردنظر که بخشی از آن فعالیت اقتصادی است، در ابعاد مختلف با همۀ ظرفیت‌های ملی که از آن حمایت می‌کنند. تحت کنترل و بهره‌برداری خود قرار دهد حال، سؤال این‌جاست که نقش نیروی دریایی در این میان چیست؟

معتقدیم که نیروی دریایی هم باید یک نیروی نظامی دریایی در اندازۀ معقول باشد، متناسب با منافع کشور در دریا و متناسب با تکالیف و وظایف خود در قبال منطقه، کشور و جهان که همانا موضوع امنیت است. متناسب با وضعیت ژئوپولوتیک کشور که تعریف می‌کند، اقتصاد ما، ظرفیت ما تا کجا امتداد پیدا می‌کند؟ و منافع ما تا کجاست؟ این مشخص می‌کند نیروی دریایی تا کجا باید از این ظرفیت حمایت کند؟

رویکرد اصلی در این موضوع، دست یافتن به امنیت جمعی در منطقه و جهان است.

پیام دریا: محورهای اصلی برنامۀ شما برای چشم‌انداز 1404 چیست؟

دو محور اصلی برای نیروی دریایی متصور است. محور اول: آمادگی رزمی برای برقراری امنیت مطلوب در دریاست که رویکرد اصلی آن، بازدارندگی است.

در واقع کاری کنیم که هیچ قدرت متجاوزی فکر این‌که به منافع ملت ایران در دریا دست‌درازی کند، به ذهنش خطور نکند. موضوع بعدی، این است که امنیت دریا را با کمک همسایگان، کمک کشورهای منطقه به صورت جمعی در دنیا برقرار کنیم. در مجموع، امنیت دریا موضوعی نیست که بگوییم یک کشور و یک نیروی دریایی می‌تواند در دریا برقرار کند.

موضوع دیگر برای نیروی دریایی، توان رزمی مهم است، همان آمادگی دفاعی که باید متناسب با ظرفیت‌های مطلوب دریایی کشور باشد. به یک توان رزمی نیاز دارد.

قطعاً توان رزمی نیروی دریایی رویکرد توسعه‌ای دارد. ساخت شناورهای جدید با قابلیت‌های دریانوردی اقیانوسی و دفاع در دریاهای عمیق به نوعی، شکلی از نیروی دریایی جهانی است.

یعنی هر جایی که ناوگان تجاری ما نیاز داشته باشد حمایت نیروی دریایی را کنار خود داشته باشد، اگرچه امروز هم هست اما با ظرفیت بالاتر و پاینده‌تری در آینده توسعه پیدا کند.

پیام دریا: لطفاً در زمینۀ حضور نیروی دریایی در آب‌های بین‌المللی به منظور حمایت از ناوگان تجاری بیشتر توضیح دهید.

امروز یک‌سری از مناطق دریایی دنیا هستند که امنیت مطلوب را در دریاها ندارند که یکی از دلایل آن فقدان نیروهای دریایی ساحلی در دولت‌های آن مناطق است. مثلاً خلیج‌عدن و یمن در آشوب به‌سر می‌برند یا مثلاً، جیبوتی، سومالی و... که در این مناطق، خلاء نیروهای دریایی معقول دیده می‌شود. به همین جهت کانون‌های ناامنی در آن‌جا شکل می‌گیرند. بنابراین، ما ناچار هستیم به آن‌جا نیرو اعزام کنیم که حدود 2000 کیلومتر از مرزهای جمهوری‌اسلامی دور است. اگر بخواهیم این مسیر را با سرعت دریایی طی کنیم باید هفته‌ها در راه باشیم تا در آن منطقه مستقر شویم.

تا امروز ما به منطقۀ خلیج عدن، برای برقراری امنیت 69 ناوگروه دریایی را اعزام کردیم و این مسیر تا وجود امینت کامل در آن‌جا ادامه دارد. از سال 88 شروع شده تا امروز که 11 سال است. یعنی 11 سال است که 24 ساعته نیروی دریایی در آن‌جا حضور دارد. همواره ما دو شناور رزمی در آن‌جا داشتیم. یعنی حدود 350 نفر نیروی انسانی دور از خانواده در آن‌جا حضور داشته‌اند. علاوه بر ناوگروه‌ها، تیم‌های عملیات ویژه، کلاه‌سبزهای نیروی دریایی که برای برقراری امنیت روی این شناورها مستقر هستند. در حال حاضر ناوگروه 69 آن‌جاست و داریم برای اعزام ناوگروه 70 آماده می‌شویم.

در ماه‌های گذشته، شکل دیگری از ناامنی را در دریای سرخ تجربه کردیم که در آن‌جا موضوع تروریسم دریایی اتفاق افتاد، حملات شبه‌نظامی در این دریا، به برخی ازنفتکش‌ها صورت گرفت. چراکه ما همیشه تا ورودی دریای سرخ اسکورت را انجام می‌دادیم و کمی آن طرف‌تر از دریای سرخ، دیگر اسکورت نیازی نبود و دریای سرخ دریای امنی تلقی می‌شد تا کانال سوئز. اما وقتی چنین تروریسم دریایی در آن‌جا اتفاق افتاد که استکبار جهانی هم پشت آن است، برای متوقف کردن نفتکش‌ها، به ناچار مجبور شدیم اسکورت را به صورت مستقیم انجام دهیم. تاکنون دریا را امن می‌کردیم ولی در حال حاضر اسکورت مستقیم را انجام می‌دهیم. ناوهای ما تا دهانۀ کانال سوئز، نفتکش‌ها را بدرقه می‌کنند که با امنیت وارد دریای مدیترانه شوند.

تا هر کجا که جمهوری‌اسلامی‌ایران نیاز بداند عملیات اسکورت را نیروی دریایی برقرار خواهد کرد. برای توان رزمی، نه تنها نیروی دریایی به یک نیروی دریایی جهانی باید تبدیل شود، بلکه سامانه‌های تجاری جمهوری‌اسلامی‌ایران که به سمت استفاده از ظرفیت اقتصاد آبی می‌روند، توسعه می‌یابد. به‌ویژه بعد از تحریم‌هایی که حتماً شکسته خواهد شد. بعد از آن ما حجم گسترده‌ای از مبادلات کالا و تجارت دریایی را داریم که حتماً ناوگان نیروی دریایی را در کنار خود نیاز دارد.

نظرات کاربران
نظر شما ؟
نام
 
آدرس صندوق الکترونیکی
   
نظرات کاربران